مقاله 6. دوره دوم، شماره 15، اسفند 1395

دانلود اصل مقاله

نویسندگان:

سید قائم موسوی1، رضا صادقیان2

 

1- دانشجوی دکتری علوم سیاسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد شهرضا (نویسنده مسئول)

2- دانشجوی دکتری علوم سیاسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد شهرضا

 

 

چکیده

منطق فازی مفهوم حقیقت جزئی را مطرح می‌کند یعنی حقیقت چیزی بین به تمامی »درست و به تمامی نادرست« است. تئوری منطق فازی اولین بار توسط ریاضی­دان ایرانی­الاصل لطفی‌زاده در سال 1965 طی مقاله‌ای تحت عنوان مجموعه‌های فازی به شکل رسمی مطرح گردید. این تئوری در پاسخ به عدم توانایی روش بولین در بسیاری از مسائل دنیای واقعی عنوان گردید. عملیات ریاضی کلاسیک فقط (0) و (1) را می­شناسد، اما بسیاری از اطلاعات دنیای واقعی دقیق نبوده و دارای ابهام می­باشند که منطق کلاسیک نمی­تواند حقیقت را در این زمینه به صورت علمی مطرح نماید. منطق فازی بیانگر چارچوبی مفهومی برای بررسی نظام­مند ابهام و عدم ­قطعیت چه از نظر کمی و چه کیفی است. این منطق برخلاف منطق باینری یا ارسطویی همه چیز را به شکل سیاه یا سفید، بلی یا خیر قرار نمی­دهد؛ این منطق در بازه صفر و یک قرار داشته و با دوری از مطلق­گویی (فقط صفر یا یک) از مقدار تعلق عضوی به مجموعه بحث می‌کند. منطق فازی که اساس نگرش آن به تفکرات سوفسطایی یونان قدیم و سیستم‌های اعتقادی شرقی برمی‌گردد، جهان­بینی جدیدی است که با نیازهای دنیای پیچیده کنونی بسیار سازگارتر از منطق ارسطویی است. منطق فازی ادعا دارد که جهان را آنطور که هست به تصویر می­کشد. دنیای کنونی، دنیای مبهمات و عدم قطعیات است. مغز انسان عادت کرده­ است که در چنین محیطی فکر کند و تصمیم بگیرد و این قابلیت مغز که می­تواند با استفاده از داده­های ناصحیح و کیفی به یادگیری و نتیجه‌گیری بپردازد؛ در مقابل منطق ارسطویی که لازمه آن داده­های دقیق و کمی است، قابل تأمل می‌­باشد.

 

واژگان کلیدی: منطق فازی، منطق ارسطویی، منطق دو ارزشی، منطق چندارزشی، متغیرهای فازی.